Czy wejście Polski do Unii Europejskiej zmieniło coś w dopuszczeniu do produkcji spożywczej sztucznych dodatków do żywności?
Prawo krajowe przed wstąpieniem Polski do UE, jak też unijne działa według następującego szablonu:

1. Zgłoszenie przez producentów wniosku o włączenie nowej substancji do listy już dopuszczonych
2. Ocena bezpieczeństwa przez upoważnione instytucje
3. Gdy wynik bezpieczeństwa jest dobra oraz jest uzasadnienie technologiczne, substancja chemiczna jest włączana do ustawy

Polskie prawo w zakresie substancji dodatkowych (przed przyjęciem ustawodawstwa unijnego) było odzwierciedleniem ówczesnych potrzeb krajowych producentów – zawierało pozytywnie sprawdzone wnioski zastosowań substancji dodatkowych zgłoszonych przez polskich producentów.
Dalej, w miarę otwierania się rynku polskiego i rozwoju naszej produkcji zwiększały się potrzeby krajowych firm w zakresie substancji dodatkowych.
Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 27 12 2000 roku, oraz dalsze z dnia 17 marca 2003 roku, posiadały już fragmenty ustawodawstwa unijnego, a obecnie obowiązujące rozporządzenie jest dokładną kopią przepisów UE.
Ustawodawstwo unijne w zakresie substancji dodatkowych odwzorowuje potrzeby producentów z 25 krajów, dlatego jest takie obszerne.
Niektóre kraje członkowskie nadal chronią pewne swoje produkty przed substancjami dodatkowymi - Decyzja nr 292/97/WE z dnia 19 12 1996 r. w sprawie stosowania przepisów krajowych zabraniających stosowania pewnych dodatków w produkcji określonych wyrobów spożywczych o cechach tradycyjnych: austriackie prawo o produktach mlecznych.

Należy podkreślić, że poprzednie polskie ustawodawstwo w zakresie substancji chemicznych w niektórych paragrafach wyprzedzały obowiązujące prawo unijne – proponowane obecnie zmiany przepisów dyrektywy 95/2/WE w zakresie azotanów używanych w produktach mięsnych są odbiciem polskich ustaw obowiązujących przed przyjęciem przez nasz kraj wymogów w/w dyrektywy.
Sprawami ochrony prawnej zajmuje się adwokat z Kancelarii Adwokackiej w Warszawie.