Montowanie okien w sposób tradycyjny – przy użyciu pianki poliuretanowej nie jest wstarczające, dla spełnienia wymogu pasywności czyli wyeliminowania jakichkolwiek szczelin i szpar, którymi ciepło ucieka z wnętrza mieszkania, zwłaszcza w czasie występowania niekorzystnych warunków atmosferycznych. W powstających do połowy lat dziewięćdziesiątych blokach domkach jednorodzinnych a zwłaszcza w starszych blokach z wielkiej płyty, nie liczono się powstających przy okazji nieszczelności strat ciepła. Problemem budownictwa starszego typu jest wymiana powietrza odbywająca się w sposób niekontrolowany, zmienna w zależności od siły wiatru i temperatury. Poza stratami ciepła, istotnym zagadnieniem związanym z nieszczelnością jest przedostawanie się wilgoci do środka budynku. Rezultatem jest możliwość zawilgocenia izolacji termicznej a w konsekwencji powstawania szkód budowlanych i kolejnego zwiększenia zużycia energii na skutek pogorszenia izolacyjności. Produkcja uszczelnień technicznych odbywa się obecnie przy wspomaganiu technologii komputerowych, stąd ich wysoka jakość i nieznana dotąd precyzja. Części takie jak uszczelki tłoczyskowe czy pierścienie prowadzące wykonywane są przez producentów na zamówienie klienta, na podstawie dostarczonych przez niego rysunków technicznych. Istotna jest możliwość doboru odpowiednich surowców, z których postają uszczelnienia, dzięki czemu lepiej spełniają one swoją rolę, nie tylko uszczelniając, ale i chroniąc przed nadmiernym ścieraniem czy ślizganiem się elementów mechanicznych. Problem szczelności budynków a także związanych z nią wentylacji oraz ogrzewania jest od wielu lat słabością polskiego budownictwa. Choć regulujące to zagadnienie unormowania istnieją od dłuższego czasu ich dokładne przestrzeganie wciąż jeszcze nie jest regułą - bywa nawet, że za pomocą nieszczelności próbuje się zapewnić nawiew powietrza do wentylacji mieszkań. Przy planowaniu uszczelnienia domu, nie można przeoczyć jednego, bardzo istotnego faktu – konstrukcja, która będzie zbyt szczelna, nie zapewni odpowiedniej wentylacji pomieszczeń. Konieczne będzie zainstalowanie mechanicznej wentylacji. Godne polecenia są tak zwane rekuperatory, czyli wentylacja z odzyskiem ciepła. Szczelność i wentylacja to elementy ściśle ze sobą powiązane. Brak odpowiedniej szczelności obniża sprawność działającej wentylacji. Ciepło, które ucieka przez nieszczelności nie zostanie odzyskiwane przez rekuperator. Praktykapodpowiada na to, że niemożliwe jest uzyskanie całkowitej ochrony przed wilgocią. Nie zwalnia nas to jednak z obowiązku dbania o jej zapewnienie. Zjawiska, którym nie można całkowicie zaradzić, można ograniczać poprzez stosowanie nowoczesnych, inteligentnych rozwiązań. Należy pamiętać, że zapobiegliwość uchroni nas przed ewentualnymi stratami, jakie wystąpić mogą w wyniku nadmiernych zawilgoceń. Bez wątpienia pozwoli również wykluczyć dodatkowe koszty, jakie mogłyby wystąpić w razie konieczności nieplanowanego remontu.

Podstawowym surowcem do tworzenia materiałów z tworzyw sztucznych jest ropa naftowa. Niemal 4% jej światowego wydobycia jest obecnie przeznaczone na ten cel. Po wydobyciu i wstępnym przetworzeniu przez rafinerię oraz przemysł chemiczny otrzymywany jest styren, materiał podstawowy do dalszego procesu. Styren jest miksowany z wodą oraz materiałem porotwórczym, którym jest pentanem - gaz naturalnie występującym w przyrodzie. Daje to w efekcie polistyren do spieniania. Tak otrzymany materiał transportują specjalistyczne taśmy przenośnikowe, potem zaś zamykany jest w szczelnych pojemnikach i wysyłany do fabryk styropianu. Pierwszym etapem cyklu produkcyjnego styropianu jest spienianie polistyrenu . Materiał podstawowy w postaci granulek, których wielkość jest równa od 0,2 do 3 mm, opuszcza silosy na kruszywo i umieszczany jest w maszynie zwanej spieniarką oraz doprowadza parę. W odpowiedniej temperaturze następuje zmiękczenie granulatu a ulatniający się pentan powoduje powiększenie rozmiarów granulek nawet do 60 razy w stosunku do ich pierwotnej wielkości. W porach gromadzi się powietrze, które stanowi niemal 98% objętości materiału. Ciśnienie pary i czas spieniania (2-5 minut) pozwalają regulować pożądaną gęstość wyrobu finalnego. Jest to bardzo ważna faza całego procesu produkcyjnego, ponieważ sposób w jaki się odbywa określa jakość uzyskanego produktu. Era tworzyw sztucznych została zapoczątkowana w roku 1930, kiedy to naukowcy z przedsiębiorstwa Badische Anilin & Soda-Fabrik (BASF) opracowali metodę przemysłowej produkcji polistyrenu. Styropian został odkryty przez firmę BASF w roku 1950, a w kolejnym miała miejsce jego premiera rynkowa. Począwszy od tego momentu zdobył sobie sławę jednego z najbardziej praktycznych i pożądanych materiałów termoizolacyjnych znajdując zastosowanie praktycznie w każdym obszarze ludzkiej działalności.Przenośniki transportują materiał do kolejnego etapu produkcji, jakim jest formowanie bloków. Podczas tej fazy procesu spienione wstępnie granulki są umieszczone w metalowej formie. W związku z tym, że produkcja styropianu jest praktycznie bezodpadowa w bębny napinające trafiają również kawałki styropianu powstające jako odpad przy przycinaniu bloków. Pod wpływem podciśnienia a następnie gorącej pary, dostarczanej do formy, następuje początkowo wypieranie powietrza a następnie dalsze spienianie się granulatu. Po niedługim czasie trwającym do kilkunastu sekund następuje całkowite sklejenie się granulek, które tworzą ukształtowany blok. Kolejna faza związana jest z wychładzaniem w kontrolowany sposób wcześniej ukształtowanego bloku i po kilku minutach gotowy styropian opuszcza formę.Świeżo ukształtowanych bloków nie poddaje się jeszcze dalszej obróbce. Są one umieszczone w magazynie i przetrzymywane celem ustabilizowania materiału oraz uwolnienia resztek pentanu zawartego w styropianie. Po minimum dwóch tygodniach blok jest gotowy do dalszej obróbki. Ostatnim etapem przed załadunkiem i transportem jest cięcie styropianu według żądanych wymiarów. Dzięki dodatkowym urządzeniom zwanym wycinarkami konturowymi możliwe jest uzyskanie nietypowych kształtów. Styropian po pocięciu jest pakowany i tym samym gotowy do wysłania.

W dniu dzisiejszym, gdy ceny gruntów osiągają zawrotne pułapy coraz bardziej opłaca się budować tzw. drapacze chmur (wieżowce), czyli budynki nadzwyczaj wysokie, w których istnieją odpowiednie warunki do życia i mieszkania. Chociaż budowa wielopiętrowego obiektu ma często aspekt ekonomiczny, to niemal przez cały czas trwa wyścig: kto wyżej, a tworzenie takich budynków ma często podłoże psychologiczne – jest demonstracją potęgi firmy czy kraju.
Pierwszym drapaczem chmur był Home Insurance Building w Chicago – budynek zaledwie dziesięciopiętrowy (liczył 42 metry)! W dniu dzisiejszym dziwne się wydaje, że drapacz chmur mógł mieć tylko tyle pięter…Jeśli jednak weźmiemy pod uwagę problemy typu: instalacja sanitarna, odpowiednie pompy wodne i wytrzymałość konstrukcji, to dojdziemy do wniosku, że w roku 1885 było to osiągnięcie warte odnotowania. Zaledwie 50 lat później powstał (także w Nowym Jorku) chyba najbardziej znany wysokościowiec Empire State Building, który pozostał najwyższym budynkiem świata aż 40 lat!
Warto by się zastanowić co spowodowało taki postęp w wysokim budownictwie. Kluczowym wynalazkiem jest tutaj winda. Wcześniej budynki mające zaledwie 6 pięter były bardzo niepraktyczne z uwagi na dużą liczbę schodów. Windy pozwoliły na gwałtowny wzrost budynków w górę. Wszystko stało się możliwe dzięki użyciu stali i szkła, a potem także żelbetonu do budowy.
Na początku ery drapaczy Europa także miała swój wpływ na rozwój tej dziedziny budownictwa. Pierwszym obiektem na świecie, który obecnie moglibyśmy uznać za wieżowiec, był ówcześnie największy hotel świata Grand Midland Hotel o wysokości 82 m, wzniesiony w 1873 roku. Dwunastopiętrowy Shell Mex House, zbudowany w Londynie rok po ukończeniu Home Insurance Building, pobił tą konstrukcję zarówno pod względem wysokości (58 m), jak i ilości pięter.
Przez bardzo wiele lat największe budynki powstawały w Stanach Zjednoczonych. Wspomniany już Empire State Building oddał swój tytuł najwyższego budynku świata dopiero w 1972 r na rzecz jednej z wież World Trade Center (110 pięter, 417 m), ale dwa lata później powstała Sears Tower w Chicago (108 pięter, 442m) – budynek równie legendarny co Empire State Building.